संध्याकाळ

सूर्य उतरणीला लागायची आणि चंद्राने हळूहळू दर्शन द्यायला लागण्याची वेळ होत होती. थंडी तिच्या परमोच्च काळात असल्याने ,तांबूस अभाळ असतानाच वातावरणात गारठा जाणवू लागला होता. अनेक वेळा नकार देऊन झाल्यानंतर का कोण जाणे आज ती तयार झाली होती ती पण त्याच्या आवडत्या हॉटेल ला यायला. अचानक होकार आल्यामुळे त्याची तारांबळ उडालेली . काय करावं अन काय करू नये याचे अनेक दिवस अनेकांडून घेतलेले सल्ले त्या दिवशी उपयोगी पडणार नव्हते . असंख्य प्रश्न आणि त्यांची येऊ शकतील अशी अनेक समर्पक उत्तरं घेऊन विचारांच्या चक्रव्यूहासकट तो हॉटेल ला ठरलेल्या वेळेच्या आधीच येऊन पोहोचला होता . ती आली तसं काही न बोलता फक्त स्मितहास्य करून त्याने तिला आत जाऊया का अस इशाऱ्याने खुणवल. ती ही इशाऱ्याने होकार दर्शवित तयार झाली.

        बोला ,असं म्हणून त्याने त्याची नजर मोबाईल मध्ये गुंतवून ठेवली तसा बराच वेळ त्याला काहीही प्रतिसाद मिळाला नाही . अधून मधून ते दोघे फक्त एकमेकांकडे बघत "स्मितहास्य " करत पुन्हा शांतपणे बसले होते ,हा मोबाईलमध्ये तर ती एका ठिकाणी शून्यात नजर लावून बसली होती. कालांतराने याने वातावरणात जरा हलकेपणा यावा म्हणून कॉफी ऑर्डर केल्यानंतर ती सिप करत थोड्याबहोत इकडच्या तिकडच्या गप्पा मारल्यानंतर पुन्हा जेव्हा दोघेही शांतता शोधू लागली ,तेव्हा खरंतर दोघांनाही ती आवडू लागली असेल . त्याने तिला जवळ घ्यावं ,आणि तिने त्याच्या खांद्यावर डोकं ठेवून सगळ्या जगाचा विसर पडत शांतपणे बसून रहावं असं तिला वाटत असणार पण तिने ते त्याला जाणवू नये असे हावभाव चेहऱ्यावर ठेवले पण कालांतराने त्याला हे समजलं असावं त्याने त्याप्रमाणे कृती केली अन ती अगदी निर्धास्तपणे त्याच्या खांद्यावर डोकं ठेवून सुखावून गेली..

पुढे कित्येक वेळ ते एकमेकांशी काहीच बोलले नाहीत .

इतके वेळ जणू ते इतके ओळखीचे असूनही अनोळखी होते की जणू काही

अशी कशी ओळख ज्यातील अनोळखीपण संपत नाही
तुला गुणगुणत असतानाही तुला ऐकणे राहून जाते

अस वाटावं , पुढे पुन्हा हे गाणं वाजू लागत आणि त्याचे बोल त्यांच्या त्या परिस्तिथीला अगदी सार्थ ठरतात

शब्दांमधुनी झरे शांतता, अर्थातुनही अनर्थ उरतो
हाताइतके अंतर असुनी, हाक मारणे राहुन जाते....

- मिहीर