बाहुबली २

        "कटप्पा ने बाहुबली ला का मारलं?" या संपूर्ण जगाला पडलेल्या प्रश्नाच उत्तर देणारा बाहुबली २ हा चित्रपट आज प्रदर्शित होतोय.पहिल्या भागाच्या अभूतपूर्व यशानंतर आणि शेवटच्या प्रसंगामुळे दुसऱ्या भागाची उत्सुकता खूप प्रमाणत ताणली गेली होती आणि त्या ताणलेल्या उत्सुकतेचा फलित आज चित्रपटगृहात होणाऱ्या गर्दीतून स्पष्टपणे दिसतंय देखील.चित्रपटाची कथा बऱ्यापैकी प्रेक्षकांना खुर्चीवर खिळवून ठेवण्यात यशस्वी ठरते पण मध्ये मध्ये काही प्रसंग खरतर घेतले नसते तरी चाललं असतं असं राहून राहून वाटतं.पहिल्या भागाप्रमाणे मात्र या भागातली गाणी विशेष मनात घर रहाण्यासारखी नाहीत. एक दोन गाणी नसती तरी चाललं असत असच सारखं वाटत राहतं, पण तरी चित्रपट बघताना तो लोकांना बोर होऊ नये याची मात्र पूर्णपणे काळजी राजमौली आणि त्यांच्या सहकाऱ्यांनी घेतलीय असं म्हणलं तर वावगं ठरणार नाही. काही काही दृश्यातून आपल्याला चित्रपटात पुढे काय घडेल या घटनांचा अंदाज बांधता येतो ,पण हा मुद्दा तितकासा महत्वाचा ठरत नाही.

        चित्रपटाचे स्पेशल इफेक्ट्स ,चित्रपटाचा एकूणच भव्यदिव्य पणा डोळ्यांच पारणं फेडतो आणि ती सारी दृश्य मनात घर करून आपण चित्रपटगृहाबाहेर पडतो.बाकी कलाकारांचा अभिनय ,एडिटिंग वगरे गोष्टी फक्कड जमल्यात असं म्हणायला हरकत नाही.ज्या गोष्टी आपल्याला करायला जमत नाहीत किंवा स्वप्नात किंवा पुस्तकात आपण वाचलेल्या असतात अश्या गोष्टी आपल्याला बाहुबली ७० mm च्या पडद्यावर दाखवतो आणि आपल्याला त्याच्या या दुनियेत रमायला आणि आपसूक टाळ्या आणि शिट्ट्या मारायला भाग पाडतो.आणि प्रेक्षागृहातून बाहेर पडताना आपल्या चेहऱ्यावर असतो तो म्हणजे आपण चित्रपट बघितल्याचा निखळ आनंद ...

©मिहीर कुलकर्णी

सुई

            अर्धवट शुद्ध असलेल्या अश्या अवस्थेत तो डोळ्यांची उघडझाप करत होता.डोळ्यांची उघडझाप करत असताना अंधूक अशाप्रकारच्या दृश्यात त्याला त्याच्या डाव्या हातात कोणीतरी सुई खूपसत असल्याचं त्याला भासल.वास्तविक पाहता हातात सुई खुपसून घेणं त्याच्यासाठी अजिबातच नवीन नव्हतं,कारण जन्मतःच काही मिनिटातच काचेच्या पेटीत त्याच्या नाजूकश्या हातात सुई खूपसली गेली होती.तिथून पुढे जेव्हा जेव्हा ऋतुबदल होत असे तेव्हा तेव्हा त्याची अन सुई ची गाठ अगदी नित्य नियमाने होत असे.सुरुवातीला त्याला हे सुई वगरे टोचून घेणं अगदीच जीवावर येई पण ती टोचली नसती तरीदेखील जीवावरच येणार होत.मग नाईलाजास्तव तो टोचून घेण्यास तयार होत असे.मात्र पुढे पुढे त्याला याची सवय झाली म्हणा किंवा अजून काही सुई टोचून घ्यायची म्हणली कि तप सदैव तयार असे.कारण ती सुई फक्त सुई राहिली नव्हती तर कालांतराने तीच त्याची एकमेव सखी बनली होती.त्याने दवाखाना ,तिथले कर्मचारी,औषध ,गोळ्या, आणि सुई यांनाच त्याच कुटुंब ,मित्र सारं काही मानलं होत, त्याला जेव्हा जेव्हा गरज होती त्यावेळी त्याला या लोकांनीच त्याला आपलं मानलं ,त्याला साथ दिली असं म्हणलं तरी वावगं ठरणार नाही.

          पौगंडावस्थेतील मुलाला साधारणपणे एखाद्या मुलीच्या स्पर्शाचे प्रचंड आकर्षण असते,सगळ्यांना तो स्पर्श हवाहवासा वाटत असतो,यालाही हवा होता,पण याच्या नशिबात स्पर्श होता तो फक्त सुई चा.पण त्याने या स्पर्शात सुद्धा धन्यता मानली नव्हे नव्हे तर हा च स्पर्श स्त्रीस्पर्श मानला आणि मनाच्या इच्छेची पूर्तता केली.मध्यंतरी त्याच आजारपण एकाएकी थांबलं ,पण त्याचा याला आनंद होण्याऐवजी कसतरीच वाटू लागलं.एखाद्या गोष्टीची सवय होणे याला आजारपण किंवा दुःख या गोष्टीही अपवाद नाहीत हे त्याला तेव्हा समजलं.पण आज पुन्हा त्याला सुई चा स्पर्श होतोय ,पण आज होणार हा स्पर्श कदाचित शेवटचा असू शकेल कारण आज तो शेवटच्या घटका मोजतोय आणि आजही त्याच्या साथीला त्याच म्हणावं असं कोणीच नाही फक्त त्याच्याशी एकरूप झालेली सुई सोडून......

©मिहीर कुलकर्णी

कोवळीक

      दोन मित्रांनी आवर्जून वाच असे सांगितल्यानंतर आणि सध्या सुट्टी चालू असल्यामुळे ,आता तो योग्य क्षण आलाय याचा साक्षात्कार झाला आणि तडक लायब्ररी मध्ये जाऊन "कोवळीक" आहे का? असा प्रश्न केला,आणि बऱ्याच शोधानंतर म्हणजे महत्प्रयासाने म्हणायला हरकत नाही "कोवळीक" हाती पडलं.आधीच मित्रांनी सांगितल्यामुळे आणि सुहास शिरवळकर यांच्या आधी वाचलेल्या दुनियादारी,मर्मबंध,नॉट गिल्टी, या सारख्या पुस्तकांमुळे ,हि कादंबरी दर्जेदार असणार यात वादच नाही हे ठाऊक होतं आणि मग निवांत वेळ मिळाल्यावर कादंबरी वाचायला घेतली.

        खरं तर कोवळ्या वयातील प्रेमकथा आजकाल खूपच चर्चेचा विषय बनला आहे,यावर बनलेल्या चित्रपटांनी तर करोडोंची कमाई सुद्धा केलीय,पण या चित्रपटांमधून दाखवले जाणारे चित्रण हे काहीसं Fiction या प्रकारात मोडत ,पण प्रत्यक्षात मात्र असं काहीच घडत नसत त्यामुळेच "Reality is much stranger than Fiction" हे प्रामुख्याने अधोरेखित करणारी ही कादंबरी आहे असं मला वाटतं. कथा सुरु होते ती सत्यजित च्या कॉलेज प्रवेशापासून,कॉलेज प्रवेशावेळी थत्ते सरांनी त्याच्यावर ठेवलेला विश्वास जेव्हा कॉलेज सुरु झाल्यावर काहीच दिवसात तो विश्वासाला पात्र न ठरता वहावत जात असताना,थत्ते सरांनी त्याला वेळीच सावध करणं ,त्याने लगेच सावध होणं आणि स्वतःला सरांच्या विश्वासाला पात्र होऊन चांगले मार्क पाडणं, त्यातून सरांच्या मुलीची म्हणजेच कथेतील पहिली नायिका कीर्ती ची होणारी भेट,तिच्या सोबत जुळणारे प्रेमसंबंध असोत,आणि हे प्रेमसंबंध एका मर्यादेच्या पुढे न जाऊ देणे याची पुरेपूर घेतलेली काळजी असो.हे सगळं पौगंडावस्थेतल्या मुलांना कथेच्या माध्यमातून केलेलं मार्गदर्शनच म्हणायला हरकत नाही.प्रेम हे जो पर्यंत एका मर्यादेत असतं तो पर्यंत त्याची मजा काही और असते ,अश्यावेळी चुकून जर प्रेमात मर्यादा ओलांडली गेली तर त्या प्रेमाचं कुस्करी व्हायला वेळ लागत नाही,आणि प्रेमाची जागा जेव्हा वासना घेते त्यावेळी काय होत याच तंतोतंत चित्रण या कथेत करण्यात आलं आहे.कथेची दुसरी नायिका असो नायकाचा तिच्यावर जडलेलं प्रेम असो ,मग तिने नायकाच्या भल्यासाठी घेतलेला एक कठोर निर्णय असो,सारं कसं वाचता वाचता माणूस त्यात पूर्णतः रमून जातो,आणि कदाचित त्यातल्या गोष्टींशी स्वतःच्या आयुष्यातल्या गोष्टींशी जुळवू लागतो आणि कधी कधी त्याला त्यात बरीच समानता आढळून येत असते,आणि त्यामुळे त्याला ती कथा ,त्यातली पात्रे अजूनच जवळची वाचू लागतात,तसंच काहीसं या कथेच्या बाबतीत होतं.

        "विलग झालेल्या डाळिंबी ओठांवर हाताचा नाजूक पंजा पालथ्या बाजूने विसावलेला.घारे-घारे टप्पोरे डोळे विस्फारीत झालेले. त्यावर पापण्यांचे पडदे पडतायेत-वर उचलले जातायेत"

या शब्दात केलेलं नायिकेचे वर्णन असो किंवा

"त्या 'टर्रर्र आवाजानं त्याच्या सगळ्या धाडसालाचं भोक पडलं होतं जणू.जरा भान हरपून भावना हेलावून सोडणारे चार शब्द बोलू म्हटलं तर सारखं ते भोक रुंदावून आणखी दात विचकत असल्याचा भास व्हायचा अन मग मनात जुळत असलेली वाक्य गळून पडायची"

एका प्रसंगाचं असं केलेलं वर्णन,नकळत डोळ्यासमोर सगळे प्रसंग उभे राहतात,आणि आपण हे पुस्तक एकदा घेऊन बसलो कि पूर्ण वाचून संपल्याशिवाय मनाला चैन पडत नाही,अन पुस्तक वाचून झालं की नकळत हि कथा ,यातल्या नायकाची व्यथा आणि या कथेचा शेवट मनाला चटका लावून जातो..आणि मनात खोलवर घर करून राहते ती ही "कोवळीक"..

©मिहीर कुलकर्णी