Film Review :- रिंगण

      काही सिनेमे हे पैसे कमवण्यासाठी बनवले जात नाहीत ,तर ते एका पॅशन नी चांगला सिनेमा बनवायच्या उद्देशाने बनवले जातात,रिंगण त्यापैकीच एक. एक परिस्थितीने गांजलेला बाप आणि त्याचा छोटा मुलगा यांच्या केंद्रस्थानी फिरणारी सिनेमाची कथा आहे जी कर्जबाजारीपणावर आत्महत्या हा एकच उपाय नाही तर इतर अनेकप्रकारे सुद्धा काम करून कर्ज फेडले जाऊ शकते असा संदेश देणारा हा चित्रपट आहे.

      चित्रपटातील सगळ्याच कलाकारांचा विशेषतः शशांक शेंडेंचा अभिनय अतिशय उत्कृष्ट झाला आहे, काही काही दृश्यात त्यांनी दिलेले एक्सप्रेशन्स भाव खाऊन जातात.लहानमुलाचा अभिनय देखील उत्तम झालेला आहे,तसेच सहकलाकार केतन पवार,सुहास शिरसाट,अभय महाजन ही छोट्याश्या भूमिकांमधून निश्चितच आपल्या लक्षात राहतात.

       मध्यंतरापर्यंत मध्येच सिनेमा काहीसा रेंगाळतोय अस वाटत पण मध्यंतरांनातर मात्र सिनेमा चांगली पकड घेतो. या सिनेमा बाबतची अजून एक महत्वाची बाब म्हणजे सिनेमा चा साऊंड. महावीर सब्ब्णवार यांनी डिझाईन केलेला साऊंड अप्रतिम आहे,छोट्या छोट्या गोष्टींचा साऊंड म्हणजे ते नळातून पडणार पाणी असो किंवा मृदंग,टाळ यांचा आवाज असो अचूक टिपला आहे आणि त्याचा अत्यंत सुरेख वापर या चित्रपटात करण्यात आला आहे.

      चित्रपटातील दोन्हीही गाणी श्रवणीय आहेत,विशेषतः वैभव देशमुख लिखित आणि रोहित नागभिडे नी संगीतबद्ध केलेलं "देव पाहिला" गाणं विशेष लक्षात राहतं. गंधार संगोराम च बॅकग्राऊंड म्युझिक ही उत्तम आहे ,आणि ते अजिबात अंगावर वगरे येत नाही ही देखील ,महत्वाची बाब मानायला हवी. मकरंद माने या सारख्या तरुण दिग्दर्शकाने पदार्पणासाठी निवड केलेला विषय मांडायला कठीण असला तरी त्यांनी तो अतिशय उत्कृष्टपणे आणि स्मरपकरित्या पडद्यावर मांडला आहे. तेव्हा असे चित्रपट मराठीत रोज रोज येत नाहीत आणि असा सिनेमा नक्कीच चालायला हवा,त्यासाठी आपण चित्रपटगृहात जाऊन बघितलाच पाहिजे असा हा चित्रपट आहे..

©मिहीर कुलकर्णी

चुकतंय फेज

       अलीकडेच मुरांबा पाहिला, मुरांबाच्या सुरुवातीला एक गाणं आहे, चुकतंय चुकतंय सगळं सगळं चुकतंय,त्यातल्या एका कडव्यात "मासे पहुडलेत किनारी शांत,पाखरांना नाही उडायची भ्रांत,कंटाळा आलाय चराचराला,ब्रह्मान्ड पडलंय निच्युत निवांत".. या ओळी आहेत, खर तर प्रत्येकाच्या आयुष्यात एक फेज अशी येते,ज्यावेळी सगळ्या गोष्टी चुकतायेत अस वाटत असत.या फेज लाच चूकतय फेज अस नाव देता येईल.

        आता ही चुकतंय फेज म्हणजे नेमकी काय,तर आपल्या आयुष्यात आलेली एक अशी फेज ज्यावेळी आपण करतोय ती प्रत्येक गोष्ट आपल्या मनासारखी होत नाही किंवा आपण आपली प्रत्येक गोष्ट चुकीची करतोय अस आपल्याला वाटायला लागतं, आणि आपली भंबेरी उडते अस म्हणायला हरकत नाही. हे अस वाटण्याची अनेक कारणं आहेत ,त्यातली प्रामुख्याने दोन कारणं म्हणजे अपयशामुळे आलेली भीती, आणि दुसरं म्हणजे आयुष्यात असलेला एकटेपणा अस म्हणायला हरकत नाही.

       आयुष्यात अनेकदा अपयश येतं ,आणि अपयश ही यशाची पहिली पायरी आहे वगरे ,लहानपणापासून ऐकत आलेलं विधान सुद्धा अनेकदा अपयश आल्यानंतर आपल्याला ,खोटं वाटू लागतं,तेव्हा वाटू लागणारी अपयशाची भीती ही काहीशी भयंकर असते. याच उदाहरण मुरांबा मधलं च द्यायचं झालं तर शेवटच्या सिन मध्ये जेव्हा अमेय वाघ त्याच्या मनात असलेल्या भीती विषयी सांगतो तेव्हा तो म्हणतो," मी आजवर अनेक वेळा CA ,CS ,यांसारख्या इतर अनेक परीक्षा दिल्यात आणि त्यात मी अनेकदा फेल झालोय ,म्हणून मला failure ची खूप भीती वाटतेय". अनेक वेळा आलेल्या अपयशामुळे खचण्याची ही फेज मीच काय अनेक माझ्यासारख्या CA,CS , यांसारख्या वेगवेगळ्या परीक्षा देणाऱ्या विद्यार्थ्यांनी अनुभवली असेल.त्यावर माणूस आपापल्या पद्धतीने उपाय काढत असतो.अपयशाची भीती कधी कधी माणसाला अक्षरशः आतून पोखरते, आणि अशावेळेस ही गोष्ट काहीही न करता स्वतःच्या घरात नुसतं बसून राहणे,वगरे अश्या गोष्टींना खतपाणी घालते.अपयशाच्या भीतीने माणसाला काहीच करू वाटत नाही ,कारण आपण काही करायला गेलो की आपल्याला पदरी अपयशच येणार अशी त्याची मनोधारणा झालेली असते.या फेजला चुकतंय फेज म्हणायला हरकत नाही.

      चुकतंय फेज च दुसरं कारण म्हणजे ,एकटेपणा.आयुष्यात एक फेज येत असतेच त्यावेळी सगळं असूनही आपण एकटे आहोत असं,सतत वाटत असत..अन त्यात जर अस दुसऱ्या गावात एकटा राहायची वेळ आली तर हे स्वतःबद्दलच एकटेपण खूप गडद होऊन जातं..पण या एकटे पणावर माणूस आपापल्या पद्धतीने उपाय काढून ,मग तो कधी वेगवेगळ्या गोष्टीत रमून जाणं असो किंवा अजून काही ,असे निरनिराळे उपाय शोधून स्वतःच्या मनाची फक्त समजूत करून घेतो ,पण त्याचा तप एकटेपणा हा सारखा डोकावत असतोच..ज्याला हा एकटेपणा जिंकता आला त्याला बरच काही जिंकता आलं अस म्हणायला हरकत नाही...

      तर अश्या प्रकारच्या अनेक चुकतंय फेज तुम्ही तुनच्या जीवनात अनेकदा अनुभवल्या असतीलच ,यात शंका नाही कारण ,कुठल्या न कुठल्या कारणाने माणूस ही फेज किमान एकदा तरी आयुष्यात अनुभवतोच ...

©मिहीर कुलकर्णी

Film Review :- मुरांबा

        "मुरांबा" खरंतर जेव्हा पोस्टर प्रदर्शित झालं, तेव्हा अस वाटलेलं की इतर लव्ह स्टोरीज प्रमाणे ही देखील एक लव्ह स्टोरी असेल,पण जसा जसा टिझर,ट्रेलर आले तसे तसे या सिनेमा मध्ये काहीतरी वेगळं आहे हे जाणवू लागलं.

       दिग्दर्शक वरूण नार्वेकर चा दिग्दर्शक म्हणून हा पहिलाच सिनेमा असला तरी सिनेमा बघताना ही गोष्ट तसूभरही जाणवत नाही. चित्रपटात ४ जण मुख्य भूमिकेत असल्यामुळे कधी कधी पात्रांना मिळणार स्कोप वगरे यामुळे प्रॉब्लेम्स होऊ शकतात ,पण या चित्रपटात ४ ही कलाकारांचं काम चोख झालंय. अमेय वाघ ,सचिन खेडेकर त्यांची छाप सोडतात,आणि आपल्या लक्षात राहतात. चिन्मयी सुमित यांनी साकारलेली आई सुद्धा अत्यंत जवळची वाटते. कोणताही चित्रपट लोकांना आवडायला महत्वाचा घटक असतो तो म्हणजे त्या गोष्टीचा "Emotional Connect" आणि नेमकी हीच गोष्ट मुरांबा मध्ये वरून नार्वेकर ला परफेक्ट जमलीय. हा चित्रपट बघत असताना किमान एखाद्यातरी गोष्टीशी आपण रिलेट झाल्याशिवाय राहत नाही. यामुळे वरून नार्वेकर नी चित्रपट लिहिताना केलेला समर्पक विचार दिसून येतो.

        या चित्रपटाची अजून एक जमेची बाजू म्हणजे या सिनेमाचं,संगीत आणि पार्श्वसंगीत. सिनेमाची गाणी अत्यंत उत्कृष्ट झालेली आहेत.सिनेमामध्ये बॅकग्राऊंड म्युझिक चा केलेला योग्य वापर चित्रपटातील दृश्यांना चार चांद लावतो यात शंका नाही..मिलिंद जोग यांचा कॅमेरा आपल्याला मुरांबा अतिशय नेत्रसुखद पद्धतीने सारी सफर घडवून आणतो.एकंदरीत काय हा मुरांबा चांगलाच मुरलाय,त्यामुळे आपण एकदा का होईना तो चाखून बघितलाच पाहिजे,पण या मुरंब्याची चटक अशी आहे की एकदा खाल्लं तरी आपलं समाधान होणं अवघड आहे..

©मिहीर कुलकर्णी

Film Review :- FU

        "He is back" अशी टॅगलाईन घेऊन ज्या चित्रपटाचं पोस्टर रिलीज झालं असा FU अर्थातच "फ्रेंडशिप अनलिमिटेड" चित्रपट प्रदर्शित झालाय.पण चित्रपट पाहिल्यावर What the FU it is.. अस म्हणल्याशिवाय मात्र कोणीही राहणार नाही. खरतर वेगवेगळे चित्रपट निर्माण आणि दिग्दर्शित केलेल्या महेश मांजरेकरांकडून आपल्याला अपेक्षा खूप असतात आणि ते बरेचदा त्या पूर्णही करतात ,पण या चित्रपटातून असलेल्या अपेक्षा मात्र पूर्ण करण्यात ते सपशेल अपयशी ठरलेत अस म्हणायला हरकत नाही. चित्रपटाची स्टारकास्ट तशी तगडी आहे. पण या स्टारकास्ट चा योग्य वापर करायला लागते ती पटकथा मात्र प्रेक्षकांना खिळवून ठेवण्यात अपयशी ठरते.चित्रपटात खूप गाणी आहेत ,काही गाणी नसती तर जास्ती चांगलं झालं असतं असच राहून राहून वाटत. शुभम किरोडियन या नवख्या अभिनेत्याने त्याच्या वाट्याला आलेला रोल मध्ये सुंदर अभिनय केलाय. मयुरेश पेम आणि अभिनेत्रींनी सुद्धा त्यांना मिळालेल्या रोल ला निभावण्याचा प्रयत्न केला आहे. पण चित्रपट पाहिल्यानंतर जर कोणाचं काम आवर्जून लक्षात राहत असेल तर ते बोमन इराणींचं त्यांनी त्यांचं काम अत्यंत वाजवी केलं आहे. या चित्रपटात जर कोणाला मिळालेल्या संधीच खऱ्या अर्थाने सोनं करायला आलेलं नाही असं म्हणायचं झालं तर ते आकाश ठोसर ला अस म्हणलं तर वावग नाही ठरणार,कारण त्याचे संवाद ,त्याचे उच्चार खेडवळ वाटतात आणि त्याच्या या रोल ला शोभून दिसत नाहीत.चित्रपटाचं संगीत तस उत्तम आहे पण त्यातली खटकणारी बाजू म्हणजे मराठी चित्रपट असून देखील या चित्रपटातील गाण्यात अनेक हिंदी आणि इंग्रजी शब्दांचा केलेला वापर ,काही काही गाणी तर हिंदी च आहेत.

        चित्रपटात असलेले काही संवाद,विनोद,काही गोष्टी या आवडू शकतात पण त्याची गंमत ही ग्रुप मध्ये चित्रपट एन्जॉय करण्यातच आहे. आवर्जून पहावा असा हा चित्रपट मुळीच नाहीये पण तरी मराठीत बऱ्याच दिवसांनी एक मसाला पट येऊ घातलाय,म्हणून एकदा बघितला तरी हरकत नाही.

©मिहीर कुलकर्णी