अशीच भर दुपारची वेळ होती , पक्या अजून ती कशी अली नाही याची वाट बघत त्यांच्या नेहमीच्या ठिकाणी बसला होता. इतक्या रणरणत्या उन्हात आणि पाणीपाणी झालेल्या त्याला तिथल्या जमिनीवरचे दगड घेऊन ते समोर मारण्याखेरीज दुसरं काहीच वेळ घालवण्याच साधन राहिलं नव्हतं.इतक्यात ती आली पण नेहमीची येणारी ती अन आज आलेली ती यात जमीन अस्मानाचा फरक होता आणि तो न ओळखू येण्याइतका पक्या ही न कळणार्यातला नव्हता.ती आली पक्याने तिच्या नजरेला नजर मिळवण्याचा प्रयत्न केला पण आज तिची नजर पक्याच्या नजरेला मिळण्यास तयार होत नव्हती,जणू नजर नजरेला धोकाच देत होती....हे पक्याला कळत होतं पण त्याला ते वळू द्यायचं नव्हतं तो पुन्हा पुन्हा तिच्याशी बोलायचे ,तिच्या नजरेला नजर मिळायचे प्रयत्न करतच होता..पण नजरच धोका देतीय हे कळल्यावर त्याला नक्की काहीतरी झालंय याची जाणीव होत होती....पण ते नक्की काय झालंय??
आगामी कथेतून.......
©मिहीर कुलकर्णी
No comments:
Post a Comment